nfz3

kadr

Pielęgniarki środowiskowo-rodzinne

Do pobrania:

Deklaracja wyboru pielęgniarki POZ -  plik Microsoft WORD

 

Pielęgniarska opieka długoterminowa domowa

Do pobrania:

Karta oceny świadczeniobiorcy (skala Barthel)


Skierowanie do objęcia pielęgniarską opieką długoterminową domową

 

PRAWA PACJENTA

Prawo pacjenta do świadczeń zdrowotnych

·         Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom

aktualnej wiedzy medycznej.

·         Pacjent ma prawo do korzystania z rzetelnej, opartej na kryteriach medycznych listy

oczekujących - w sytuacji ograniczonej dostępności do świadczeń zdrowotnych.

·         Pacjent ma prawo żądać drugiej opinii.

W razie wątpliwości pacjent ma prawo żądać, by lekarz zasięgnął opinii innego lekarza lub

zwołał konsylium lekarskie, a pielęgniarka (położna) zasięgnęła opinii innej pielęgniarki

(położnej). Żądanie oraz ewentualną odmowę odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

Prawo wyboru

Każdy pacjent korzystający ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków

publicznych ma prawo wyboru:

·         w ramach podstawowej opieki zdrowotnej - lekarza, pielęgniarki i położnej;

·         w ramach ambulatoryjnej opieki specjalistycznej - lekarza specjalisty spośród
wszystkich lekarzy przyjmujących w poradniach specjalistycznych, które maja
umowę z NFZ;

·         w ramach leczenia stomatologicznego - lekarza dentysty spośród wszystkich lekarzy
przyjmujących w poradniach, które maja umowę z NFZ;

·         w ramach leczenia szpitalnego - dowolnego szpitala na terenie całej Polski,
posiadającego umowę z NFZ.

Pacjent ma prawo do natychmiastowego świadczenia zdrowotnego w sytuacji zagrożenia

zdrowia lub życia.

Prawo do informacji

·         Pacjent ma prawo do informacji o swoich prawach, dlatego każda placówka

udzielająca świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych jest

zobowiązana umieścić stosowna informacje na temat praw pacjenta.

·         Pacjent ma prawo do informacji o rodzaju i zakresie świadczeń udzielanych u danego

świadczeniodawcy oraz o osobach udzielających tych świadczeń.

·         Pacjent ma prawo do informacji zrozumiałej i przystępnej dla niego. Ma prawo

prosić o wyjaśnienia tak długo, a przekazana informacja będzie przez niego w pełni zrozumiała.

·         Pacjent ma prawo do informacji o swoim stanie zdrowia, rozpoznaniu, metodach

diagnostycznych i leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich

zastosowania albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu. Ma także prawo

zdecydować, komu i jakie informacje o tym mogą być przekazywane.

·         Pacjent ma prawo do rezygnacji z otrzymywania informacji. Powinien jednak

dokładnie wskazać, z których informacji rezygnuje, np. o swojej sytuacji zdrowotnej.

W przypadku utraty świadomości przez pacjenta obowiązują wcześniejsze ustalenia

poczynione z pacjentem.

·         Pacjent do ukończenia 16. roku życia ma prawo do uzyskania od lekarza informacji

w formie i w zakresie niezbędnym do prawidłowego udzielenia świadczenia.

Prawo do wyrażenia zgody

Pacjent, także małoletni, który ukończył 16 lat, ma prawo do wyrażenia świadomej

zgody na udzielenie świadczenia zdrowotnego.

Jeżeli pacjent:

· nie ukończył 18 lat,

· jest całkowicie ubezwłasnowolniony,

· niezdolny do świadomego wyrażenia zgody,

prawo do wyrażenia zgody ma przedstawiciel ustawowy, a w przypadku jego braku -

opiekun faktyczny.

· Pacjent ma prawo odmówić lub zażądać zaprzestania udzielania świadczenia.

Pacjent:

· który ukończył 16 lat,

· osoba ubezwłasnowolniona,

· chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym

rozeznaniem,

ma prawo do wyrażenia sprzeciwu co do udzielenia świadczenia zdrowotnego, pomimo

zgody przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. W takim przypadku

wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego.

W przypadku zabiegu operacyjnego albo zastosowania metody leczenia lub diagnostyki

stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta, zgodę wyraża się w formie pisemnej.

Zgoda lub odmowa powinna zostać poprzedzona przedstawieniem pacjentowi

wyczerpującej informacji na temat planowanego, bądź już udzielanego świadczenia.

Prawo pacjenta do tajemnicy informacji z nim związanych

· Pacjent ma prawo do poufności - zachowania w tajemnicy wszelkich informacji

o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu i rokowaniu, badaniach i ich wynikach.

Bez zgody pacjenta (lub zgody osoby sprawującej opiekę prawna nad pacjentem) nie wolno

informować nikogo o jego stanie zdrowia. Pacjent ma prawo wskazać komu

będą przekazywane informacje objęte tajemnica. Prawo to obowiązuje także po śmierci

pacjenta.

Prawo do poszanowania intymności i godności pacjenta

· Pacjent ma prawo do poszanowania intymności i godności - osoba udzielająca

świadczeń ma obowiązek postępować w sposób zapewniający poszanowanie tego

prawa.

· Pacjent ma prawo do obecności bliskiej osoby przy udzielaniu świadczeń

zdrowotnych.

Ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjenta lub w przypadku prawdopodobieństwa

wystąpienia zagrożenia epidemicznego osoba udzielająca świadczeń zdrowotnych może

odmówić obecności osoby bliskiej pacjentowi. Odmowa musi zostać odnotowana

w dokumentacji medycznej.

Obecność innych osób przy udzielaniu świadczenia, np. studentów medycyny, wymaga

zgody pacjenta. Jeżeli pacjent jest małoletni, całkowicie ubezwłasnowolniony lub niezdolny

do świadomego wyrażenia zgody, wymagana jest zgoda jego opiekuna oraz lekarza

udzielającego świadczenia zdrowotnego.

Prawo pacjenta do dokumentacji medycznej

· Pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu

zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych.

Prawo pacjenta do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie

· Pacjent przebywający w zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym dla osób

wymagających całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych (np.

w szpitalu) ma prawo do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie.

Koszty przechowywania ponosi zakład opieki zdrowotnej, chyba że przepisy odrębne

stanowią inaczej.

Prawo do zgłoszenia sprzeciwu wobec opinii albo orzeczenia lekarza

· Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo

orzeczenia lekarza, jeżeli mają one wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta.

Sprzeciw wnosi się do Komisji Lekarskiej działającej przy Rzeczniku Praw pacjenta,

za pośrednictwem Rzecznika Praw pacjenta, w terminie 30 dni od dnia wydania opinii albo

orzeczenia przez lekarza orzekającego o stanie zdrowia pacjenta.

Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego

· Pacjent przebywający w zakładzie opieki zdrowotnej, przeznaczonym dla osób

wymagających całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych (np.

w szpitalu), ma prawo do kontaktu osobistego, telefonicznego lub

korespondencyjnego z innymi osobami, ale te_ ma prawo do odmowy takiego

kontaktu.

· Pacjent ma prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej, która nie polega

na udzielaniu świadczeń zdrowotnych (np. opieka sprawowana nad pacjentka w

warunkach ciąży, porodu i połogu).

Jeżeli zakład opieki zdrowotnej ponosi koszty realizacji powyższych praw, może

obciążyć nimi pacjenta.

Wysokość opłaty rekompensującej wspomniane koszty ustala kierownik zakładu,

a informacje o jej wysokości oraz sposobie jej ustalenia udostępnia się w lokalu zakładu

opieki zdrowotnej.

Prawo do opieki duszpasterskiej.

· W sytuacji pogorszenia się stanu zdrowia lub zagrożenia _życia pacjenta zakład opieki

zdrowotnej, w którym pacjent przebywa, jest obowiązany umożliwić pacjentowi

kontakt z duchownym jego wyznania.

Przestrzeganie i poszanowanie praw pacjenta jest jednym z podstawowych

obowiązków świadczeniodawcy.

Kierownik zakładu opieki zdrowotnej lub upoważniony przez niego lekarz może

ograniczyć korzystanie z praw pacjenta w przypadku wystąpienia zagrożenia

epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjentów, a w przypadku

niektórych praw także ze względu na możliwości organizacyjne zakładu.

Skargi pacjentów

Jeżeli pacjent lub osoba go reprezentująca uzna, że prawa pacjenta zostały naruszone, może:

· zwrócić się z interwencja do bezpośredniego przełożonego osoby udzielającej

świadczenia, a następnie do kierownictwa placówki;

· złożyć skargę do Rzecznika Praw Pacjenta;

· zwrócić się do Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej, który działa przy

Okręgowej i Naczelnej Izbie Lekarskiej, a także przy Okręgowej i Naczelnej Izbie

Pielęgniarek i Położnych - jeżeli naruszenie prawa dotyczyło czynności medycznej;

· skierować sprawę do sadu - jeżeli w wyniku działania lub zaniechania zakładu opieki

zdrowotnej naruszono dobro osobiste pacjenta lub wyrządzono mu

szkodę materialna;

· złożyć skargę do świadczeniodawcy;

· złożyć skargę do NFZ. Skarga pisemna, która nie zawiera imienia i nazwiska (nazwy)

oraz adresu osoby, która ja wniosła, nie zostanie rozpatrzona (§7 ust. 2 Regulaminu

rozpatrywania skarg i wniosków w NFZ).

Skargi mogą być składane ustnie lub pisemnie. Pacjent ma prawo żądać pisemnego

potwierdzenia przyjęcia skargi.

Nie rozpatruje się jako skarg pism dotyczących spraw, które zostały rozstrzygnięte

prawomocnym wyrokiem sadu lub ostateczna decyzja administracyjna.

Odstąpienie od leczenia

W szczególnie uzasadnionych wypadkach lekarz może nie podjąć lub odstąpić od leczenia

pacjenta. Zwłoka w udzieleniu pomocy nie może jednak spowodować niebezpieczeństwa

utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia pacjenta.

Jeżeli jednak lekarz podejmie taka decyzje, ma obowiązek:

· uprzedzić o tym fakcie pacjenta (jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna

faktycznego) z odpowiednim wyprzedzeniem;

· wskazać pacjentowi lekarza lub zakład opieki zdrowotnej, w którym pacjent ma

realne możliwości uzyskania świadczenia;

· uzasadnić i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej.

 

 

Podstawy prawne:

Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej Dz.U.2011 nr 112 poz.654

Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw pacjenta (DzU

z 2009 r. nr 52 poz. 417).